Zeilersblog 2026

80 kilo en een hartslag...

.... die dacht ik te missen afgelopen vrijdag, bij de laatste zomeravond wedstrijd van het seizoen, om kans te maken op de overwinning in het sterke deelnemersveld  met Random, Fenix, Smyling en Joli. Het was heel de dag slecht weer geweest maar bij de start scheen een heerlijk zonnetje en het waaide 3-4 beaufort uit het zuiden. De palaver was als vanouds, ik zou het proces van besluitvorming niet democratisch, nog holocratisch of socratisch willen noemen, het is een overlegvorm die alleen Richard zo kan leiden en de uiteindelijk keuze werd: haven - tweede groene boei kromme nol BB - legerstee - eerste groene boei kromme nol BB - legerstee - haven. Een kleinere ronde dus dan we gewend waren, maar wel zoals al diverse keren geopperd want zo bleef het veld wat dichter bij elkaar.

Het ontbreken van de 3 T's (Thomas, Ton en Tristan) zorgde voor een gemoedelijke sfeer in de wedstrijd. Nadat Jeanette het startsein had gegeven verliet Joli de haven als eerste, op de voet gevolgd door Smyling. De Fenix en Random volgde een andere strategie en hadden beduidend minder vaart. Toch kwam de Fenix, eenmaal de haven uit, snel op gang en ging op jacht naar Joli. Joli had moeite met de vlagen, verloor daar snelheid waar de Fenix juist snelheid won, toch rondde Joli als eerste de boei bij de kromme nol.

Op weg naar Legerstee haalde Fenix alles uit de kast en werd zelfs de spi gehesen. Eerst in de vorm van een zandloper (een vorm die met name door de concurrentie gewaardeerd wordt). En hoewel het geen ideale spinakerkoers was liep de Fenix wel in. Toch kwam Joli als eerste bij de Legerstee en ging op weg terug naar de kromme nol. Random en Smyling lagen verder achter en streden om plek 3 en 4. Ook Random was met de spi in de weer wat met een sterk draaiende ruime wind een forse uitdaging was, respect dat jullie relatie dat elke keer weer overleefd Rob. De Smyling koos voor een rustiger zeilplan en bleef stoïcijns keuvelend op een ruime koers varen, ik begreep na de wedstrijd dat de volgende keer de mobiele air fryer meegenomen wordt.

Op weg naar de kromme nol voeren we strak op het kantje, Joli kon hem maar net houden met Fenix op de hielen en zij rondde ook voor de tweede keer de boei bij de kromme nol als eerste. Echter na de boei loefde Joli te weinig op waarmee er ruimte kwam voor de Fenix om boven langs te komen. De Fenix liet zich niet meer terugpakken en finishte in de sterk draaiende wind als eerste, op korte afstand gevolgd door Joli en op wat ruimere afstand voor Smyling en Random. Terug in de haven, na het aftuigen van de boot, bleek ik toch gewonnen te hebben, het scheelde maar 1 seconde, ik snap er geen "rating" van maar goed.

Bij het napraten stelde Richard mij nog voor aan een in een rood jurkje verpakte hartslag die graag een keer mee wilde doen, toen ik vroeg of ze 80 kilo woog gaf ze aan dat niet te redden. Terug naar huis in de auto bedacht ik dat ik misschien toch mijn eisen moet gaan bijstellen. Richard tipte me om te werken aan mijn openingszin. Enfin, het was weer een heerlijk avondje geweest, dank allen! 

Stan, team Joli

Maasbruggenwedstrijd–een kamelenrace op de Maas

Uitgenodigd door Clovis gingen Joost en ik met NED 264 naar de Maasbruggenwedstrijd. Mijn Yngling ligt al 20 jaar in Waalwijk en wordt vooral gebruikt als toerboot. Heerlijk om er samen met mijn moeder een stukje mee te varen en gewoon gezellig buiten te zijn. Maar deze keer mocht hij weer eens doen waarvoor hij eigenlijk gebouwd is: wedstrijdzeilen.
Voor vertrek hadden Joost en ik nog even een bijzonder ritueel. Met de boot half in het water en een auto ijskrabber probeerden we de aangroei van het onderwaterschip te verwijderen. Of het geholpen heeft weten we niet, maar volgens mij waren we in ieder geval minstens 0,001 knoop sneller. Dat moet toch ergens winst opleveren.
Wat ontzettend leuk was om te zien, is dat er in Heusden zo’n fanatiek wedstrijdcircuit bestaat met zoveel Ynglings. Iedereen kent elkaar, de verhalen beginnen al tijdens het palaver en de strijd op het water is serieus… maar gelukkig met voldoende ruimte voor sterke verhalen achteraf.

Alle boeien over bakboord… toch?
Tijdens het palaver was het voor mijn gevoel glashelder: alle boeien over bakboord. Alleen in de Sailing CloviInstructions stond iets anders. Goed dat we we op tijd waren voor dit palaver.
En toen kwam de start.
Ik heb inmiddels zo’n 140 klassewedstrijden in een Yngling gezeild, verdeeld over twee continenten en tien verschillende landen. Maar nog nooit heb ik een start meegemaakt waarbij de start schuin tussen een havencontainer en een vlag gelegd werd.. niet in de wind, wel bijna aan onderzijde tegen een steiger aan er een start procedure op de Apple tijd , en je vervolgens de havenuitgang uit moest varen én er direct twee ondieptes op je lagen te wachten.
Resultaat?
We voeren binnen enkele minuten aan de grond terwijl de rest van het veld vrolijk vertrok. Gelukkig hield Joost zijn hoofd koel en was de parkeertijd niet de moeite waard om een ticket te kopen en wees hij mij daarna bij een bakboord stuurboord situatie net op tijd op een Yngling met buitenboordmotor. (Die extra meter had ik niet ingecalculeerd)
Dat noemen ze dus ervaring opdoen. Lokale kennis is soms goud waard.
Een kamelenrace op de Maas
Een noordelijke wind op een rivier die ongeveer van west naar oost loopt… tja, dan krijg je een beetje een kamelenrace. Lange rakken, weinig spektakel en vooral proberen de boot zo goed mogelijk te laten lopen.

Na de start lag het veld gelukkig nog behoorlijk bij elkaar. Dat maakte het juist leuk, maar ook lastig kiezen. Helemaal aan stuurboord leek wat meer druk te staan, maar aan de andere kant kon je misschien over iedereen heen varen. Het was een beetje stuivertje wisselen. De ene keer pakte je een paar boten, even later kwamen er weer een paar over je heen. Met zo weinig wind waren de verschillen minimaal en kon één windvlaagje zomaar een paar plaatsen schelen.
Vanuit het achterveld besloten Joost en ik daarom maar wat leven in de brouwerij te brengen. Bij de eerste ruime wind draaiing deden we de sok open en ging de spi omhoog. Niet omdat het nu per se nodig was, maar omdat een Yngling zonder gekleurde lap toch een beetje als koffie zonder koekje voelt.
Kort daarvoor waren we namelijk meedogenloos ingehaald door het team van familie van der Maaden, zij lopen halve wind onder ons door. Ik weet niet wat zij precies op hun onderwaterschip smeren, maar volgens mij hebben ze een zeer interessante verf ontdekt waardoor de romp veranderd is in een soort raket met haaienhuid. Ongelooflijk hoe dat ding liep.
Een Yngling met één bemanningslid?!
Toen kwam uitdaging nummer twee.
Voor het eerst in mijn leven voer ik wedstrijd tegen een Yngling met slechts één bemanningslid. Dat verschijnsel kende ik nog niet. Ons nieuwe doel was dan ook: die boot voorbij zien te komen.
Een Yngling met 1 bemanningslid hoort volgens de klasse regels gediskwalificeerd te worden maar in Heusden hoorde ik later krijg je juist een beter Sw. Heel slim want hoe mee zeezielen hoe meer vreugde.

Een Yngling-jol inhalen leek verrassend lastig.
Met weinig wind en weinig knopen was het verschil minimaal. Gelukkig bood het ronden van de boei kansen en daar wisten we in één keer drie boten te pakken. Kijk, daar word je als stuurvrouw weer vrolijk van.
En ondertussen bleef ik me toch afvragen waar de andere Ynglings waren…Mensen, laat die buitenboordmotoren toch eens thuis tijdens een wedstrijd. Het is werkelijk niet om aan te zien. Een mooie Yngling verdient gewoon een kale spiegel.
De stip aan de horizon

De terugweg stond volledig in het teken van verdedigen én aanvallen en af en toe uitwijken voor een dubbel containerschip.
Eerst zorgen dat de eenmans-Yngling achter ons bleef. Dat lukte gelukkig. Daarna probeerden we nog de vliegende familie van der Maaden terug te pakken. Dat bleek misschien iets te optimistisch, want sommige natuurwetten zijn blijkbaar zelfs op de Maas geldig.
Wel prachtig om te zien dat zij gewoon met de hele familie met een Yngling-tuig met nummer NED 355… gewoon ontzettend hard varen. Chapeau.

En helemaal vooraan?
Even langs Job in een Laser ( het was toch bezeild… laser zeilen doe je ook vanwege de lichaamsbeweging en daar heel ver weg zagen we Clovis.
Met zijn Code Zero en volgens mij een complete zeezeilbemanning van Van der Polletjes aan boord was hij voor ons niet veel meer dan een stip op de horizon. Iedere keer als ik keek dacht ik: ja hoor, daar vaart hij nog steeds. Het was meer een navigatiepunt dan een tegenstander. Daarachter zat nog het gezin met twee hele kleine kinderen in de gele Ocean 22. Deze boot is zeer vruchtbaar qua zeilresultaten.
Een middag die smaakt naar meer

Ondanks de noordelijke kamelenwind was het een ontzettend leuke wedstrijd. Fanatieke deelnemers, een prachtig stukje Maas en vooral veel plezier op het water.
Dank aan Clovis en Marleen voor de uitnodiging en aan de organisatie (en alle andere vrijwilligers zoals boeienkoning Arthur en begeleiding Peter ) voor dit mooie evenement. Joost en ik hebben genoten en NED 264 heeft weer even mogen herinneren dat ze eigenlijk helemaal geen toerboot is…

Tot de volgende Maasbruggenwedstrijd!
Cristel Pessers en
Stuurvrouw NED 264
Samen met Joost van der Put

"Als het hondje aan dek komt, dan is het over

Het was een rustige vrijdagavond, midden in de vakantie en nauwelijks een bootje op het water. Het was 23 graden, een zwakke wind uit NNO, 3 boten aan de start (Tyngeling, Houwezo en Joli) en S&J aan de toeter. De app van Thomas gaf aan dat de wind aan zou gaan trekken dus we hadden er zin in. We besloten de baan te kiezen: Kromme Nol - pont - haven. "En als ik binnen een uur terug ben dan gaan we nog een keer naar de Kromme Nol", aldus de toen nog goed gemutste Thomas. Ook bij de Tyngeling was er aan zelfvertrouwen geen gebrek na de eclatante overwinning van vorige week.  

In de haven stond genoeg wind om goed te starten, Joli ging als eerste over de startlijn, op korte afstand gevolgd door de Tyngeling en de Houwezo. Joli had de poetsinstructies van T&T goed opgevolgd en liep lekker naar de eerste boei. Iets meer mastlengte gaf wat extra snelheid bij deze wind en zij ronde de boei bij de Kromme Nol als eerste op korte afstand gevolgd door Tyngeling en Houwezo. Vervolgens het hele stuk naar de pont, stroom tegen en een nog steeds niet aantrekkende wind, het duurde en het duurde en het duurde............  En wat in eerste instantie een klein groen stipje was, werd langzaam maar zeker de pont-boei die gerond moest worden. De Joli had haar voorsprong tot de Tyngeling inmiddels uitgebreid tot 9 minuten en de Houwezo had het hondje inmiddels op het dek. Toen ik 20 minuten later de haven in draaide en nog eens achterom keek was de voorsprong op de Tyngeling nog groter geworden en Thomas, tja, die had de pont-boei toen nog niet gerond. De verschillen waren groot, de wind, en daarmee ook de spanning waren ver te zoeken. Om 21.00 toeterde S&J voor de laatste keer, super fijn dat jullie deze wedstrijd weer wilde begeleiden, wordt enorm gewaardeerd!

Bij de evaluatie is geopperd om bij weinig wind het speelveld iets kleiner te maken zodat we elkaar wat vaker tegenkomen. Enfin, de wedstrijdleiding moet hier het hoofd nog maar eens over buigen. 

Stan, team Joli

Poetsen tot je erbij neerval

Eindelijk was het weer zover. Wind, en ook nog eens op vrijdagmiddag tussen 17.00 en 21.00 u gaf Windfinder aan. Na weken met “doldrum’s achtige verschijnselen” in Heusden reden om ons gedegen voor te bereiden op een mooie zeilwedstrijd.

Met een lekkere noord-/noordwesten wind 11 tot 15 knots kon de wedstrijd beginnen. 4 boten aan de start: Feniks, Houwezo, Random en Tyngeling. Het was bij de start even zoeken naar een positie met wind. Houwezo zocht het havendeel nabij het clubhuis op, Random was opzoek naar de juiste tijd en Feniks en Tyngeling zochten het ter hoogte van de startlijn. Nadat het startsein geklonken had, zat Random zijn horloge nog in te stellen nabij De Wiljo en hadden Feniks en Tyngeling een redelijke vrije wind vanuit het noordwesten. Dat was dus opkruisend de haven uit.

Houwezo kwam vanuit de startkeet opzetten maar verslikte zich in de ondiepte, zeker door de lage waterstand, bij de groene boei. Boem!! En vast zat ie … Van zijn viervoetige zeilmaatje was weinig gewicht te verwachten om hem van het zandbankje af te laten glijden. Achteraf bleek dat Thomas een verzoek tot overstag had ingediend bij Tyngeling wat niet duidelijk was overgekomen…. De ruimte bij de boei was wel gegeven maar door “de lagerwalkoers” was ontkomen aan een vastloper al eigenlijk niet meer mogelijk. En was er tijdens het Palaver niet iets gezegd over de boeien respecteren…..?

Op de Maas schoot Feniks er vandoor richting De Kromme Nol. Tyngeling bleef door de gedegen voorbereidingen, en uiteraard de nodige wind waarmee het (over)gewicht gecompenseerd werd, mooi volgen. Bij de benedenwindse boei werd duidelijk dat het gat dat geslagen was tussen de nummers 1+2 en 3+4 al fors aan het worden was. Tyngeling begon haar kansen te ruiken en probeerde met de spinaker erbij ook nog op het laatste rak richting de finish het gat met Feniks te verkleinen.
De strijd om plaats 3 en 4 was spannend. Random had een trucje bedacht om de rompweerstand te verkleinen. Leek het er nu op dat het hele parcours met een opgetrokken zwaard werd gevaren?

Een bijna aanvaring met een zwemmende bever nabij de Kromme Nol mocht de pret op Tyngeling niet drukken. Enkele tellen later dan Feniks kwam Tyngeling over de meet en ontstond meteen de vraag: “hoe valt het muntje met de Tyngeling’s pret-rating…??”. Uiteindelijk kwam al vrij snel het verlossende antwoord: gefeliciteerd mannen … een eerste plek deze keer.

Maar wat is nu het geheim achter deze winst. Wat heeft er woensdagmiddag, ruim 2 dagen voor de wedstrijd op dat zandstrandje nabij Verolme toch plaatsgevonden?

Stap 1:
De onderkant van de kiel dient regelmatig ruw, maar wel met een zachte hand, geschrobd te worden. Bij voorkeur door de boot zachtjes heen en weer vast te laten lopen op een zandbank. Eenmalig bruusk opvaren, zoals Thomas regelmatig doet, heeft weinig toegevoegde waarde.

Stap 2:
Zorg voor voldoende personeel. Het schoonmaken is een secuur werkje en vergt veel arbeid. Om de rakken goed te bevaren moeten bak- en stuurboordzijde overal even schoon zijn.

Stap 3

Met een lange borstel het onderwaterschip rustig schoonborstelen. Niet met lange halen, alhoewel mensen met lange armen daar automatisch wel toe geneigd zijn, maar lichte ronde bewegingen. Vergeet het steekmes niet om ook pokken en andere schelpdieren te kunnen verwijderen. Zorg dat een gecertificeerd inspecteur met vlakke hand het werk nauwgezet controleert. Bij watertemperaturen onder de 10 graden is een wetsuit aan te bevelen.

Stap 4
Als je dan toch bezig bent. Laat specialisten onzichtbare upgrades onder water uitvoeren. Welke dat zijn kunnen wij hier natuurlijk niet precies vertellen. Maar algemeen bekend is dat een haaiachtige huid, ontstaan door de kleine ronde poetsbewegingen, de boundary-layer vergroot waardoor de rompsnelheid toch wel 1/100 knp hoger ligt, zie onze eerdere blog.

Veel plezier met poetsen!

Ton en Tristan

Voorbereiding is het halve werk

Het is alweer twee uur geweest, nog genoeg werk te doen maar vanavond is er een wedstrijd. Als ik nu naar de boot ga, even de onderkant poetsen en de zeiltjes aanslaan, dan hoef ik niet zo vroeg te eten en kan dus wat later naar de haven. Mhhh.. de bovenkant is ook best weer vies maar eerst de onderkant, kijk ik later wel verder. Niet veel plek op de jollensteiger maar net genoeg om ertussen te staan om wat gemakkelijker de boot te poetsen. Dekzeiltje eraf, motor aan en naar de jollensteiger, oeps, gaat maar net goed met de wind en de snelheid. Feniks net langs de uitstekende buitenboordmotoren, gelukkig geen schade. Die Scrubbis werkt fantastisch, nog geen eens nodig om de boot schuin te trekken. De aangroei valt ook mee gezien het aantal zonuren en watertemperatuur, ik krijg hem echt makkelijk schoon. Andere kant ook ff poetsen en het roer en de kiel goed aandacht geven, wel wat lastiger maar ook die gaan goed schoon. De bovenkant laat ik maar even voor nu, kan ik mooi nog wat werken in het atelier voor ik ga eten. Fokje aanslaan, grootzeil ook, wat zegt windfinder eigenlijk en is het handig om de spi aan te slaan? Misschien toch maar doen, pak ik de kleine spi daarmee kan ik halve wind ook nog wel aan.

Nog snel een paar extra startformulieren printen en naar de haven. Sjaak en Jeanette zijn er al, kijk alsjeblieft nog een paar extra formulieren. Oh? Ik dacht dat ze bijna op waren maar dan hebben we er nu in ieder geval voldoende. Leuk dat Roel en Salvatore er ook zijn, maak jij foto’s Roel? Mooi dan hoef ik dat niet te doen. We hebben nog ruim 20 minuten tot de start, ff kijken hoe we het gat uit kunnen? Ja, mooi! We moeten wel hoog aan de wind, over bakboord startten? Dat zullen de anderen ook wel doen, kijken om wat meer vanaf de Noordkant aan te varen. Nee, toch meer Zuidelijk? Ff kijken wat de anderen doen, leuk trouwens dat Henk en Annemiek ook erbij zijn.

Nog een minuut Joris, 20 seconden, 10, we liggen niet echt goed, slechte start! Nee nog een stukje doorvaren dan overstag, oke laat maar windschift ga maar. Je kunt loeven, hoger, ja mooi zo! Ja ik zie het, ze gaan overstag wij varen door wat verder de Maas op. Ga nu maar en probeer hem hoog te houden. Goed zo, we liggen mooi tweede, die Oceaan loopt goed zeg! Hou jij koers dan pak ik zo veel mogelijk power in de fok. Nee, we varen door, we hebben voorrang op Thewkini, goed zo mooie koers, stukje nog dan kunnen we in één slag naar de boei. Wij hebben voorrang Joris bij de boei omdat we ruim voor de cirkel met drie bootlengtes overlap hebben en aan de binnenkant liggen. Wat zeg je Henk, hoezo ruimte? Nee, we ronden aan bakboord, niet over stuurboord, ja klopt dus geef ons maar wat ruimte. We nemen hem strak dan heb jij alle ruimte om hem ook te ronden, leuk dat jullie er zijn en geniet ervan.

Bakboord of stuurboord de spi omhoog, laat maar ik hijs hem en dan zien we wel. Ah! Toch stuurboord maar dan moet hij zo wel weer om. Hou jij deze koers tot halverwege de Maas? Loopt lekker zo! Ja, loef maar op dan zet ik de boom om. We pakken nu al een mooi voorsprong. Hoe gaat het met het huis?

Het was een mooie zeilavond, lekker windje en goede zin. Lag de winst in de voorbereiding? Voor een deel zeker, in ieder geval zonder een schone buik zouden we niet voldoende snelheid hebben en dan wordt het een stuk lastiger. Vooral alles in rust voorbereiden vind ik fijn, niet haasten en geen stress. Thekwini met de volledige familie aan boord deed het erg goed en ging met 1 seconde voorsprong nog voor Houwezo over de streep. Daarachter kwam Tristan met zijn zoon als vierde, maar het team is deels nog jong en kan zeker een stuk sneller worden. De aftersail was erg gezellig, helaas was de bar niet open maar iedereen had erop gerekend en er was voldoende te drinken en eten om de avond verder door te komen, ook dat was goed voorbereid.

Richard, team Feniks

Geen 90 kilo met hartslag

Na een maand van onvrijwillig op de steiger blijven door geen wind of geen wind en zware onweersbuien mochten we eindelijk weer het water op. Als een stel pinken die voor het eerst de weide in mogen stuiterden we het water op. Team Joli was er weer bij met Marino als tweede man, team Tyngeling, team Houwezo en uiteraard team Feniks. Vier boten dus met veel zin een lekkere wind uit het westen die met 12 knopen voldoende power aan de zeiltjes gaf.

Voor de derde keer dit jaar gaf ons starters het sein om half acht en weg waren we. Tyngeling was scherp vanavond en ze waren als eerste pp de Maas, wij lagen er dichtbij, Joli weer vlak achter ons en hekkensluiter was Houwezo. Als eerste naar de groene boei bij de Kromme nol kering, dan de tweede groen boei in de bocht en daarna een lang rak voor de wind naar de bontboei. Binnen een paar slagen lagen we voor en gingen als eerste om de beide boeien, snel de spi omhoog, redelijk snel want de grootzeilval zat er omheen gedraaid. Gelukkig viel het mee en we gingen met een mooie snelheid in Oostelijke richting. Het was soms lastig om de spi vol te houden maar daar hadden de anderen ook last van.

Joli bleef wat achter omdat zij zonder spinaker voeren, Houwezo en Tyngeling gingen gelijk op en het was stuivertje wisselen. Uiteindelijk trokken Tomas en Jan aan het langste eind en ronden de pontboei net voor Tyngeling. Wij wisten iedereen mooi voor te blijven en hadden zin in het kruisrak, toch een beetje onze specialiteit. Hoog en hard is ons motto en dat ging het ook. Lekker buiten de boot houden en snelheid erin houden, we liepen steeds verder uit. Tyngeling en Houwezo waren lekker met elkaar aan het battelen en het was niet zeker wie zou winnen.

Met een ruime voorsprong pakten we de Kromme Nol boei en joegen de boot richting de finish, de spi was niet meer nodig omdat de afstand naar Tyngeling en Houwezo meer dan voldoende was. Om 20:27 finishten we, Ton en Tristan volgden op 5 minuten en hielden Houwezo een minuut achter zich. De rode lantaarn was deze keer voor gelegenheidsteam Joli, ruimte voor verbetering, meer gewicht aan boord of een extra rifje. Helaas had de oproep voor 90 kilo met een hartslag van Stan niet gewerkt, niet te begrijpen toch?

Eindelijk weer eens lekker gezeild en gelukkig geen abonnement op vrijdagavond geen wind. Ik hoop van harte dat we deze vasthouden……gevaarlijk want hoop is het voorportaal van teleurstelling maar deze nemen ze ons niet meer af. De aftersail was gezellig, Jaap had de bar weer open en we konden genieten van vers getapt bier, fris en nootje en uiteraard sterke verhalen en mooi uitspraken.

Richard, Feniks

Geschiedenis en traditie

Eigenlijk hou ik wel van tradities, fijn om tegenaan te leunen want wat we kennen is veilig en vertrouwd. Sommigen zo ingesleten dat het een gewoonte is geworden. Kerst bijvoorbeeld, er zijn mensen die niet eens weten waar dit feest(traditie) over gaat. Zo zou ik een waslijst kunnen op noemen van mooie en minder mooie tradities maar dat ga ik je besparen. Al enige tijd geleden kwam ik op de site van het ons lokale archief wat foto’s van Heusden tegen, met mijn voorkeur voor geschiedenis ben ik daar wat dieper ingedoken en kwam een mooie set foto’s tegen van voor en tijdens de oorlog, hiermee bedoel de tweede wereldoorlog.

Een set zwart wit plaatjes van zeilende mannen op de Bergsche Maas pal voor Heusden, aan het aantal te zien een wedstrijd. Onze WSV bestond nog niet maar toch werd er druk gezeild en dat zag er goed uit. Een mix van open- en kajuit boten die met fris witte zeilen door het water scheerden. Mannen in zomerse kleding d met buiten de boot hangen met een flinke helling met op wal diverse toeschouwers die staan te te kijken. Zo te zien houten boten, sloep getuigd, gaffel getuigd met het wedstrijdnummer bovenin het zeil vastgezet, 25, 14, 50, 46 allemaal fanatiek aan het wedstrijd varen. Waar kwamen ze vandaan en wie waren deze zeilers? De oudste foto is van 1934 en de jongste van 1941, oorlog of geen oorlog er moest blijkbaar gezeild worden. 

Was dit een jaarlijks terugkerende wedstrijd, wellicht de voorloper van onze Maasbruggen wedstrijd die we elk jaar met Trident en voorheen Hedel uitvechten? Het Wijkse Trident bestaat dit jaar 95 jaar wellicht zitten zij achter deze wedstrijden. Heerlijk om te zien, bolle witte zeiltjes boven onze Maas met op de achtergrond de prachtige Eilandsebrug met haar stoere wachterswoningen, helaas na de oorlog gesloopt. Je ziet de nog jonge bomen op de dijk waarvan er nog maar een enkeling gespaard is gebleven. In dit soort foto’s kan ik helemaal wegdromen, over het leven toen en hoe het onze omgeving er uit zag. Nog niet volgebouwd met lelijke blokkendozen van de vooruitgang die op elk industrieterrein te vinden zijn. Maar het belangrijkste is dat er gezeild werd en nog wel in wedstrijd verband.

Nu meer dan 90 jaren later zeilen we nog steeds op deze Maas wedstrijden en zijn we net zo fanatiek als toen en hebben we ongetwijfeld net zo veel plezier. Ik hoop dat we deze traditie nog lang kunnen voortzetten, ik draag mijn steentje bij en verzorg nu al voor het tiende jaar de wedstrijden. Zouden onze foto’s ook zo bekeken gaan worden over 90 jaar? Plaatjes vol nostalgie en zeilplezier en dat een zeiler daarnaar kijkt en zich afvraagt hoe het toen was, wie die mensen zijn en wat ze verder deden? Waarbij ik mij dan nu weer afvraag of de traditie dan nog steeds in leven is maar dat zal vast wel. Zeilen is een prachtige sport om spanning te zoeken, te ontspannen en vriendschappen te sluiten en af en toe en wedstrijdje te winnen.

Richard, Team Feniks

Waar 2 honden vechten om een been……

Eindelijk mochten we weer. Na 2 vrijdagen van windstilte stond er nu wel een lekker windje en kon het seizoen ‘26 geopend worden. Met Sjaak en Jeanette aan de toeter verschenen er 4 boten aan de start: Feniks, Rob, Houwezo en Joli. De start verliep voor de Houwezo uitstekend, als eerste gingen ze de haven uit, op de voet gevold door Feniks en kort daarachter Joli en Rob.

Met een N -NW wind hadden we geen kruisrak en bleek het voor Feniks een onmogelijke opgave om Houwezo in te halen. De Houwezo had overduidelijk maar 1 missie, en dat was Feniks achter zich houden. Dat gaf Joli de kans om te passeren en ook Rob ging de twee kemphanen voorbij. Terug naar de Kromme nol kwam het veld in eerste instantie weer wat dichter bij elkaar maar de Joli wist te profiteren van een windvlaagje en hoefde daardoor geen slag te maken.

Rob was minder fortuinlijk en werd ingehaald door Houwezo voor het ronden van de laatste boei. Dit werd ook de volgorde van finishen. Joli ging als eerste over de streep, gevolgd door de Houwezo en met daarachter Rob en Feniks. Op rating bleek de Joli, met Stan en Neelke, ook de uiteindelijke winnaars, met kort daarachter: Rob, Houwezo en Feniks. Joris en Richard staan na hun winterkampioenschap weer met beide benen op de grond, de missie van Thomas leek daarmee geslaagd.

Na afloop hebben we uitgebreid nagepraat in de nieuwe kantine, heerlijk dat we weer van start zijn!

Stan, team Joli